You are here: Home > Ekologia > Środowisko tlenków metali ciężkich

Środowisko tlenków metali ciężkich

Wyjątkowo niekorzystnie oddziałują na środowisko tlenki metali ciężkich, które kumulowane w glebie, doprowadziły do katastrofy ekologicznej w rejonie hut miedzi Głogów I i II oraz huty Legnica. Wielokrotne (nawet do 20 razy w przypadku ołowiu) przekroczenie dopuszczalnych norm stężenia metali ciężkich w powietrzu wokół hut i w glebie spowodowało konieczność ewakuacji ludności z sześciu wiosek położonych wokół tych hut i uznania tych okolic za strefę śmierci biologicznej. Podobne strefy mogą powstać wokół pozostałych hut, szczególnie zaś hut metali nieżelaznych. W strefie śmierci biologicznej zabroniona jest uprawa roślin przeznaczonych do spożycia w jakiejkolwiek postaci.

Osobnym problemem jest emisja ołowiu z silników spalinowych. Stanowi on bowiem składnik benzyny (w postaci tetraetyloołowiu), dodawany do niej jako antydetonator. 75% emitowanych cząstek to cząstki drobne, przenoszone na dalekie odległości, zaś pozostałe są deponowane w pobliżu dróg. Zjadane przez wypasane zbyt blisko drogi zwierzęta, stają się składnikiem mięsa i mieka. Na drogach o bardzo dużym natężeniu ruchu należy pozostawiać pasy nie użytkowane gospodarczo do szerokości 150 metrów.

Wpływ ołowiu na zdrowie ludzi, szczególnie dzieci, jest ogromny, ponieważ działa on na układ nerwowy człowieka, powodując jego degradację, objawiającą się w uszkodzeniach mózgu i chorobach psychicznych. Ołów jest jednym z głównych podejrzanych na liście sprawców upadku Imperium Romanum, gdyż mieszkańcy stolicy korzystali z wody pitnej transportowanej rurami ołowianymi, zaś bogatsze warstwy społeczeństwa korzystały także z naczyń ołowianych. Bardzo niebezpieczne są także węglowodory pierścieniowe, szczególnie 3,4-benzo(a)piren, emitowane przez silniki spalinowe, wykazujące działanie rakotwórcze.

Pyły odprowadzane z elektrowni mają przeważnie odczyn alkaliczny (pH 8 -11), choć zdarzają się pyły kwaśne (pH 5,5 – 6). Podobne właściwości wykazują pyły z cementowni. Wiążą się z tym dwa zagadnienia: z jednej strony nadmierne zapylenie wywołuje degradację gleb, zmieniając jej odczyn na zbyt zasadowy, co eliminuje bardzo znaczny procent gatunków i prowadzi w efekcie do powstawania zbiorowisk ubogich gatunkowo. Z drugiej strony zapylenie „ratuje” obszary zanieczyszczone dwutlenkiem siarki, gdyż kwas siarkowy H.,SOl zostaje zneutralizowany do obojętnego gipsu CaS04 x 2HnO. Zjawisko to wyjaśniałoby brak opadów kwaśnych deszczów w wielu rejonach Górnego Śląska.

Comments are closed.