You are here: Home > Ekologia > Rekultywacja techniczna

Rekultywacja techniczna

Rekultywacja techniczna operuje różnymi metodami. Omówimy je:

a)    wymiana wód:

  • jest jednak skuteczna tylko wtedy, gdy zanieczyszczenia nie zostały jeszcze zdeponowane w osadach, dotyczy więc zbiorników małych we wstępnej fazie eutrofizacji,
  • stała wymiana wód przydennych i odprowadzanie jej do cieku (dotyczy więc jezior odpływowych); ponieważ stężenie biogenów w osadach dennych i wodach przydennych pozostaje w dynamicznej równowadze, metoda ta prowadzi do trwałego usunięcia zanieczyszczeń z osadów (podejmowano takie próby – udane, lecz przerwane z braku funduszy — w jeziorze Kortowskim w Olsztynie, oraz z powodzeniem w Austrii, w Tyrolu),

b)    napowietrzanie i natlenianie to proces o trudnych — ze względu na rolę tlenu w ekosystemie jeziornym — do przewidzenia konsekwencjach i różnych skutkach — przy często dużych kosztach; zmniejsza je zastosowanie energii wiatru i słońca do napędu urządzeń napowietrzających; natlenianie daje największe efekty w jeziorach saprotroficznych i hypertroficznych, jednak efekt jest zawsze tylko doraźny, nie wpływający na ogólną ilość biogenów w jeziorze,

c)    mechaniczne usuwanie lub niszczenie flory i fauny:

  •  krótkotrwałe usunięcie glonów za pomocą algicydów; wady tej metody to skażenie toksyczne wód i duże możliwości ponownego zakwitu po pewnym czasie,
  • odłów mikrofauny i makrofauny oraz flory przynosi także skutki doraźne, bowiem masa usuniętego z nimi fosforu jest mała w stosunku do masy zmagazynowanej w osadach,

d)    wytrącanie biogenów — przy użyciu związków glinu i żelaza — z toni wodnej; daje skutki doraźne, nie gwarantując trwałego usunięcia zanieczyszczeń,

e)    usuwanie osadów dennych; wadą tej skądinąd skutecznej metody jest wysoki koszt jej stosowania i konieczność zapewnienia składowisk dla zanieczyszczonych osadów; znakomite rezultaty (kosztem 500.000 $) osiągnięto podczas rekultywacji jeziora Trummen w południowej Szwecji, zanieczyszczanego w latach 1940 – 58 ściekami z roszarni lnu. Samo powstrzymanie zrzutu ścieków nie zmieniło stanu jakości wód. Trwałą i znaczną poprawę (m. in. zmniejszenie koncentracji fosforu o 90 % i azotu o 80 %) przyniosło dopiero usunięcie metrowej miąższości osadów dennych, których wydobyto łącznie 600 tys. m3. Odsączony osad wykorzystano jako nawóz, zaś wodę z odsączania — po oczyszczeniu z biogenów — zwrócono do jeziora,

i) pokrywanie osadów dennych substancją izolującą np. bentonitem; zabieg możliwy do przeprowadzenia w małych jeziorach lub osłoniętych zatokach o słabym ruchu wody, nie powodującym zniszczenia warstwy izolującej

g)    stwarzanie korzystnych warunków dla przyspieszenia obiegu materii (biogenów) w jeziorze przez wbudowywanie jej w biomasę, co powoduje spadek żyzności wód powierzchniowych,

h)    wapnowanie jezior zakwaszonych.

Comments are closed.