You are here: Home > Ekologia > Obieg siarki

Obieg siarki

Cykl biogeochemiczny tego pierwiastka jest typowym przykładem łączności istniejącej między atmosferą hydrosferą i litosferą. W jego obiegu, podobnie jak w przypadku obiegu azotu, najważniejszą rolę odgrywają mikroorganizmy oraz zaburzenia wywołane przez gazowe zanieczyszczenia atmosfery, zwłaszcza tlenkami tego pierwiastka.

Największym zbiornikiem siarki jest gleba i osady denne, najmniejszym atmosfera. Najłatwiej przyswajalną formą siarki są siarczany, które są redukowane przez autotrofy i wbudowywane w białko. W tej formie pierwiastek przemieszcza się do konsumentów. Szczątki organiczne pochodzące z obumarłych roślin i zwierząt oraz wydalin ulegają rozkładowi przez mikroorganizmy i dzięki temu są włączane w obieg. Dzięki procesom utleniania i redukcji mikroorganizmy zamieniają nieprzyswajalne formy pierwiastka — powstałe w czasie rozkładu materii organicznej (S pierwiastkowa, S03, S02, H,S, SO,) oraz uwalniane w dużej ilości z przemian zachodzących w podłożu i w głębi ziemi oraz oceanów S, H2S) — na przyswajalne siarczany.

Comments are closed.