You are here: Home > Ekologia > Metody rekultywacyjne

Metody rekultywacyjne

W praktyce stosuje się dwie metody rekultywacyjne:

  • techniczno – biologiczną— obszar rekultywowany (hałdę, wyrobisko zasypane w całości lub częściowo) pokrywa się warstwą utworów możliwie najwyższej jakości (może to być uprzednio zdjęta warstwa próchniczna gleby lub warstwa lessu), a następnie wprowadza się zbiorowiska roślinne pełniące funkcje próchnicotwórczą; do roślin próchnicotwórczych należą m. in. takie gatunki, jak: nostrzyk biały (Melilotus albus), łubin (Lupinus luteus), olsza (Alnus gluti-nosa), bez (Sambucus nigra), berberys (Berberis vulgaris) i wierzby (rodzaj Salix)’, gatunki stabilizujące grunt to: modrzew (Larix europea), grochodrzew (.Robiniapseudoacacia), rokitnik (Hippophae rhamnoides), oliwnik wąskolistny (Elaeagnus angustifolia), klon tatarski (Acer tatarica).

 

  • biologiczną — główną rolę glebotwórczą pełnią same rośliny wprowadzane przez człowieka bądź wkraczające w ramach sukcesji samorzutnej.

Efektem stosowania tych metod jest przywrócenie terenów pod uprawy lub gospodarkę leśną. Ponieważ wyrobiska często przecinają warstwę wodonośną po zakończeniu eksploatacji, gdy sztuczne odwodnienie zostaje przerwane, stosunkowo szybko napełniają się wodą. Można wtedy zastosować trzeci — obok rolnego i leśnego — kierunek: rekultywację wodną. Szczególnie często jest on stosowany w wyrobiskach popiaskowych, pożwirowych i poglinowych, wokół których powstają tereny zagospodarowane turystycznie z kąpieliskami. Znany jest również przykład wyrobiska po węglu brunatnym, które — zalane wodą — służy obecnie jako odbiornik popiołów popaleniskowych z elektrowni Pątnów i Gosławice. Trudno jednak mówić w tym przypadku o rekultywacji, gdyż ze względu na właściwości pyłów popaleniskowych, zbiornik ten jest martwy.

Comments are closed.