You are here: Home > Ekologia > Kształtowanie i ochrona krajobrazu

Kształtowanie i ochrona krajobrazu

Ochrona krajobrazu realizowana jest przede wszystkim w krajowym systemie obszarów chronionych, w którego skład — prócz parków narodowych i rezerwatów — zaliczane są parki krajobrazowe i obszary chronionego krajobrazu. Za najważniejsze zadanie w kształtowaniu krajobrazu uznaje się obecnie wprowadzenie zasad racjonalnego użytkowania jego zasobów, które mogą być eksploatowane jedynie w granicach określonych możliwościami ich odtworzenia. Plan zagospodarowania winien więc uwzględniać istniejące zasoby krajobrazu oraz określać środki zwiększenia różnorodności jego zasobów ożywionych i nieożywionych. Wykonanie prawidłowej oceny zasobów krajobrazu wymaga dobrej znajomości wszystkich budujących go składników. Potrzeba stworzenia dyscypliny, która sprostałaby wymogom stawianym profesjonalnemu kształtowaniu krajobrazu, doprowadziła do powstania nauki określanej jako ekologia krajobrazu. Traktuje ona krajobraz jako układ ekologiczny znajdujący się w hierarchii ekologicznej ponad ekosystemem. Celem ekologii krajobrazu jest utrzymanie stanu równowagi pomiędzy działalnością gospodarczą człowieka a pozostałymi składnikami krajobrazu. Szczególnie dużo uwagi poświęcono kształtowaniu krajobrazu rolniczego, którego struktura ma zasadnicze znaczenie dla funkcjonowania agroekosystemów. Zubożony krajobraz wielkoobszarowych upraw monokulturowych charakteryzuje się zakłóconym — na skutek usunięcia tzw. użytków ekologicznych— obiegiem materii i energii, co wpływa negatywnie na koszt i jakość otrzymywanych produktów. Prawidłowo ukształtowany krajobraz rolniczy cechuje różnorodna struktura pokrycia terenu, urozmaicana śródpolnymi zadrzewieniami i zakrzewieniami, małymi zabagnieniami, urozmaiconą strukturą miedz itp. — nazywanych razem użytkami ekologicznymi.

Comments are closed.