You are here: Home > Ekologia > Krajowa strategia ochrony żywych zasobów przyrody

Krajowa strategia ochrony żywych zasobów przyrody

Krajowa strategia ochrony żywych zasobów przyrody opracowana została w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych na bazie umów i ustaleń międzynarodowych, o których napiszemy w rozdziale następnym. Podstawowym celem strategii jest zachownie różnorodności biologicznej rozpatrywanej na trzech poziomach: ekosystemów, gatunków i puli genowej.

Różnorodność biologiczna to zróżnicowanie wszystkich możliwych żywych organizmów — z uwzględnieniem m. in. lądowych, morskich oraz innych wodnych ekosystemów i zespołów ekologicznych, których są częścią – dotyczy to różnorodności w obrębie gatunku, pomiędzy gatunkami oraz różnorodności ekosystemów.

Bioróżnorodność ma podstawowe znaczenia dla ewolucji oraz dla utrzymania systemów podtrzymujących życie w biosferze. Jest to więc sprawa o fundamentalnym znaczeniu, wspólna dla całej ludzkości. Najcenniejsze zachowane ekosystemy naszego kraju to fragmenty naturalnego lasu w Puszczy Białowieskiej, torfowiska i bagna nadbiebrzańskie, wydmy nadmorskie, dolina środkowego biegu Wisły, zachowane rozproszone fragmenty lasów nizinnych łęgowych, grądowych i bukowych, zespoły alpejskie i reglowe w Karpatach. Zachowaniu różnorodności ekosystemów służy m. in. przestrzenna strategia ochrony, przejawiająca się stworzeniem krajowego systemu obszarów chronionych. Spośród gatunków szczególnie cenne są licznie reprezentowane duże ssaki drapieżne (wilk, ryś i żbik) oraz ssaki roślinożerne (np. żubry), zaś wśród flory — gatunki reliktowe. Bogactwo gatunków flory i fauny decyduje również o różnorodności zasobów genetycznych. Zachowniu różnorodności gatunkowej służy m. in. ochrona gatunkowa roślin i zwierząt.

W celu zachowania i wzbogacania różnorodności biologicznej podejmowanych jest wiele działań. Oprócz wymienionych powyżej wymienić należy przebudowę drzewostanów i zmianę ich funkcji z produkcyjnej na ekologiczną ochronę wód powierzchniowych, ochronę powietrza. Powodzenie strategii zapewnić może jedynie zastosowanie dla jej realizacji szerokiego wachlarza środków, włącznie z działaniami prawnymi, udziałem nauki, prowadzeniem precyzyjnego monitoringu i szeroką edukacją całego społeczeństwa.

Przykładem starań podejmowanych przez naukę na polu ochrony różnorodności biologicznej jest działalność ogrodów botanicznych, ogrodów zoologicznych, arboretów, banków nasion i genów, leśnych ośrodków hodowlanych, a więc ośrodków zajmujących się hodowlą dzikich gatunków roślin i zwierząt. Podejmowane w tych ośrodkach próby reintrodukcji, czyli ponownego zasiedlenia wymarłych gatunków, przyniosły w kilku przypadkach pozytywne rezultaty. Spośród zwierząt powrócił do nas bóbr Castor fiber i żubr Bis on bonasus, zaś spośród roślin uratowany został z jedynego ginącego stanowiska, które przeniesiono w inne miejsce, endemit warzucha polska Cochleariapolonica.

Comments are closed.